Жыў у адной хаце каток.
Жыццё яго было сумнае ды нуднае, бо нічога навогул вакол яго не адбывалася цікавага.
Усё жыццё - міска ды матрас, матрас ды міска.... Ні мышкі не было ў той хаце, ні павука ніякага.
Сядзеў аднойчы той каток каля акенца ды й убачыў муху, якая шукала хоць якую шчыліну, каб ў хату заляцець.
Каток адразу падумаў : "Вось яно ! Прыгода", і пачаў чакаць, калі муха заляціць у хату, каб злавіць яе ды гуляцца з ёй.
Заляцела муха ў хату і пачаў каток яе лавіць.
Сядзе муха на конаўкі - каток скок туды ! Муха ўлятае, конаўкі ўсе падаюць ды разбіваюцца !
Сядзе муха на вазу - каток скок туды, муха ўлятае, а ваза так сама разбіваецца !
Куды б ня села тая шкадлівая муха, усё разбівалася або рвалася, а сядзела яна паўсюл....
Палятала муха некалькі гадзін, паглядзела, што не дае каток ёй жыцця ў гэтай хаце, ды й уляцела зноў на вуліцу праз тую ж шчыліну.
Увечары прыйшла дахаты маці, ўбачыла, што ўся хата ўверх нагамі, ўсё разбіта, парвана ды раскідана, паглядзела на катка, узняла вочы ў неба, ды й кажа :
- Каток, каток, што ж ты нарабіў ? Ты ж усё разбіў...
А каток адказвае ёй :
- Гэта не я, маці, павінен, гэта ўсё муха шкадлівая...
Але маці пачула толькі "мур-мур-мур-мрррр-мяў", бо людзі не разумеюць кацінай мовы.
Комментариев нет:
Отправить комментарий